شب های کویر
کل سرخی به او دادم گل زردی به من داد برای یک لحظه ی ناتمام قلبم از تپش افتاد به او گفتم مگر از من متنفری؟؟؟ گفت:نه به خدا نه امّا چون تو را واقعا دوست دارم نمی خواهم پس از آن که کام از من گرفتی برای پیدا کردن گل زرد به زحمت بیفتی! سلطان قلبها علی پروین هزاران شاخه ی گل سرخ به همراه یک دنیا عشق و مهربانی ، تقدیم تو باد، تو را به اندازه ی تمامی ستاره های آسمان حمایت می کنم از راه دور و از صمیم قلب برایت آرزوی موفقیت می کنم نفس من بیدییییییی هفت طبقه ی آسمان و هفت طبقه ی زمین نمی تواند خدا را در خود جای دهد امّا قلب آدمی این کار را انجام می دهد پس مواظب باش تا قلب هیچ انسانی را نشکنی از بیم و امید عشق رنجورم آرامش جاودانه می خواهم بر حسرت دل دیگر نیفزایم آسایش بی کرانه می خواهم عجب صبری خدا دارد اگر من جای او بودم همان یک لحظه ی اوّل که اوّل ظلم را می دیدم از مخلوق بی وجدان جهان را با همه ی زیبایی و زشتی به روی یکدیگر، ویرانه می کردم عجب صبری خدا دارد اگر من جای او بودم که می دیدم یکی عریان و لرزان،دیگری پوشیده از صد جامه ی رنگین زمین و آسمان را واژگون مستانه می کردم عجب صبری خدا دارد اگر من جای او بودم برای خاطر تنها یکی مجنون صحرا گرد بی سامان هزاران لیلی ناز آفرین را کو به کو آواره و دیوانه می کردم عجب صبری خدا دارد چرا من جای او باشم همین بهتر که او جای خود بنشسته و تاب تماشای زشتکاریهای این مخلوق را دارد وگر نه من به جای او بودم یک نفس کی عادلانه سازشی با جاهل و فرزانه می کردم عجب صبری خدا دارد، عجب صبری خدا دارد نمی دانم کوزه گر از خاک اندامم چه خواهد ساخت ولی بسیار مشتاقم که از گلویم سوتکی سازد . گلویم سوتکی باشد به دست کودکی گستاخ و بازیگوش و او یکریز و پی در پی دم گرم خودش را در گلویم سخت بفشارد بدین سان بشکند در من سکوت مرگبارم را!
گم شده است،
اما من هنوز هم همان کودک
عاشقم و ساده دل!
و همچنان در انتظار....
در انتظار ظهور آن لحظه رویایی ...
من اینجا تنها ماندم!
خدایا مرا به بغضی که از تو
میشکند بسپار...