شب های کویر
سر دفترچه مشقهاي سيام من كنار دفترچه تقويم شده ام چتر زدم من به دست خود به تقويم سفيد رنگ سياهي زدم من چه بيهوده ورق ها كه به تقويم نزدم به حريم گذشتم كه مقدس شده با بوي بهشت چه سركها نزدم!!! فال تقويم گرفتم امروز فال مخصوص خودم گر قلم راه دهد ، فكر مجالم بدهم گر خدا يار شود ، اين نوشته همه اذكار شود!! اين همان آهنگ زيباي من است صداي نتهاي قلبم كه به تحرير در آوردمش من نوشتم كه بگم از گذر باد و زمان ازگذر ثانيه هاي بي امان من به اين هيچ نينديشيدم به گذر پوچ زمانه كه دگر هيچ !!! اصلا نينديشيدم! من كه هر روز به تقويم نگاه مي كردم نقش يك كودك پاك در او ميديدم كودكي جز رسيدن به خدا هيچ نمي خواست ز زمان و ز مكان ولي امروز به آِينه نگاهي كردم عكس يك كودك زخمي و سياه در آيينه مرا مي ترساند همه تن ترسيدم همه تن آه كشيدم ز وجود من چه كردم با خود كه اين گونه سياهم كردي؟ ...آري ...من دل پاك امانت گرفته ز خدا را سياهش كردم .امروز گذر كردم ز ايام زمان من بزرگ تر شده ام ولي افسوس ! خجالت مي كشم از تقويم كه به بي فكري من شد تباه معني عمر همان بود كه من ياد تو بودم ولي حيف ازآن لحظه اي كه با تو نبودم خدا!! ولي اين روز برايم روز آغاز من است روز آغاز دوباره روز من روز برگشت به گذشته به همان كودكيه پاك!! همان كودك معصوم خيال به همان چهره زيبا كه هزار چهره در او گم مي شد آري.... امروز همان روز من است من همان كودك معصوم را هديه از خدا مي خواهم من دلي پر شده از ياد خدا مي خواهم هديه ها گرچه مرا خنداند گرچه تبريك دوستان مرا شاد كند ولي من از تو خدا مي خواهم من دلي پر شده از ياد خدا مي خواهم خدايم!! من دگر هيچ نخواهم در اين ميلادم من تو را مي خواهم من دلي پر شده از ياد تو را مي خواهم
محبس خويشتن منم ، از اين حصار خسته ام
من همه تن انا اللحقم ، كجاست دار ، خسته ام
در همه جاي اين زمين ، همنفسم كسي نبود
زمين
ديار غربت است ، از اين ديار خسته ام
كشيده سرنوشت من به دفترم خط عذاب
از آن خطي كه او نوشت به يادگار خسته ام
در انتظار معجزه ، فصل به فصل رفته ام
هم از خزان تكيده ام ، هم از بهار خسته ام
به گرد خويش گشته ام ، سوار اين چرخ و فلك
بس است تكرار ملال ، ز روزگار
خسته ام
دلم نمي تپد چرا ، به شوق اين همه صدا
من از عذاب كوه بغض ، به كوله بار خسته ام
هميشه من دويده ام ، به سوي مسلخ غبار
از آنكه گم نمي شوم در اين غبار ، خسته ام
به من تمام مي شود سلسله اي رو به زوال
من از تبار حسرتم كه از تبار خسته ام
قمار بي برنده
ايست ، بازي تلخ زندگي
چه برده و چه باخته ، از اين قمار خسته ام
گذشته از جاده ي ما ، تهي ترين غبار ها
از اين غبار بي سوار ، از انتظار خسته ام
هميشه ياور است يار ، ولي نه آنكه يار ماست
از آنكه يار شد مرا ديدن يار ، خسته ام
گم شده است،
اما من هنوز هم همان کودک
عاشقم و ساده دل!
و همچنان در انتظار....
در انتظار ظهور آن لحظه رویایی ...
من اینجا تنها ماندم!
خدایا مرا به بغضی که از تو
میشکند بسپار...