شب های کویر
امروز ۲۳ آذر................................................................................................ سال پیش این موقع.................................................................................. یه عالمه سکوت یه دنیا سکوت یه فریاد بلند تو خودم که هیشکی نمیتونه صداشو بشنوه خدا تو میشنوی؟؟؟؟ یه فولدر هست تو یه سایت تو یه اکانت که توش چند تا عکسه ....................................... باشه نمیگم.... شاید یکی بخونه......... باید آروم بگیرم... هر جور شده جزوه ام رو باز میکنم یه کاغذ سفید ... یه خودکار سبز..... نوشته: “الابذكر الله تطمئن القلوب”. دل در بهانه ي تو هست مي شود،
از من دريغ مدار اين بهانه ي درد را!
كاش راهي براي دوباره گي هامان نيز رنگ مي زديم،
افسوس! يكباره فقط مي شود رسيد اين اتفاقِ اتفاقي ِ بي رحم را!!
عشق را!!
درد را!...
نازم! ببخش اگر بي طاقتم و كوچك و سريع!!
تقصير از فرصتِ كوتاهِ زنده گي ست!
انگار جهان را فشرده ،در اين سينه تنگ مي كنند وقتي بهانه ي دردم ز من يادي نمي كند
انگار تمامِ زمان "يك ثانيه بيش نيست"مي شود!! وقتي نگاهِ عشق نگاهِ مرا رد نمي زند...
نازم! بگو چگونه بي تو طاقت بياورم در اين جهانِ تنگِ بي زمان!!
آخر چگونه بي يادِ تو جانم! به سر برم، اي اتفاقِ اتفاقي ِ بي رحمِ من؟!!
اي عشق من !
اي ناگزيرِ لحظه هاي بودن ام، اي دردِ من!!...
امروز هم مي نويسم ومي روم شايد به يادبودِ روزهاي خوانده و رفته مان؛
فردا دگر نوبتِ تو است كينجا بيايي و بخواني مرا، اي يادواره ي روزهاي نخوانده و نيامده...
=============
گم شده است،
اما من هنوز هم همان کودک
عاشقم و ساده دل!
و همچنان در انتظار....
در انتظار ظهور آن لحظه رویایی ...
من اینجا تنها ماندم!
خدایا مرا به بغضی که از تو
میشکند بسپار...